Ik zie wel dat in de verte wat donkere wolken aan komen drijven. Ach, er kan een buitje vallen maar dat maakt niet uit, zegt Will. Nat worden we toch wel! Eenmaal bij het water is het bootje snel klaar voor vertrek. Met wat moeite en aardig de slappe lach omdat Will uit z’n zwembroek scheurde, komen we allebei op de juiste plaats terecht in het bootje. Er zitten een soort stoeltjes in met rugleuning maar als je daar tegenaan leunt lig je zo plat op je rug. Weer een lachsalvo…  Na wat wringen en duwen stel ik voor wind tegen te starten. Dan valt de terugweg misschien mee.

Het water is belachelijk warm voor de tijd van het jaar. De wind trekt wel aan en de lucht wordt wat donker in de verte. Eerst botsen we steeds met die roeispanen tegen elkaar aan maar al snel vinden we een goed ritme. Daar gaan we! Na flink wat inspanning kijken we achterom en zien dat we amper vooruit zijn gekomen. De wind blaast ons gewoon terug! Het waait ook steeds harder en er komen zelfs golven op ons normaal zo rustige meer. Het lijkt de Noordzee wel! We zetten een tandje bij en vechten onszelf vooruit. We gaan rond het eiland zei Will, best hard om zich verstaanbaar te maken in deze storm, want dat was het inmiddels geworden. Toen we het eerste eilandje bereikte zuchtte ik opgelucht, we konden terug. Maar nee, hij bedoelde het grote eiland! Dat meen je niet…

De eerste irritatie borrelt op… Jij ook altijd met je briljante ideeën! Het kan ook nooit eens normaal gaan. Koop je een fiets, dan moet je meteen 50 km gaan rijden. Kunnen we niet gewoon een klein testrondje doen en dan langzaam opbouwen? Ik voel spieren waarvan ik niet meer wist dat ik ze had! Ik ben verdorie geen 18 meer! Heb je al spijt dat je geen one-seatertje hebt gekozen?

Zijn reactie: “Ja, dit gaan we inderdaad niet meer doen samen. Wat meer ruimte in mijn bootje is erg welkom zelfs, als ik wil gaan vissen.” Stilte…. We gaan door. Ik merk dat, als ik mijn voeten tussen de punt van de boot stop, ik het gebrek aan buikspieren oplos. Net zoals je buikspieroefeningen vroeger (heeeeel lang geleden) beter gingen als iemand je voeten vast hield. Dit gaat beter!

“Maar als we daar naar die punt varen kunnen we wel afslaan rond het eiland, denk ik”. Eenmaal daar… “Oh, toch niet, daar naar die volgende punt dan”! Dit herhaalde zich nog een keer of drie. In de verte zag ik bliksem en het donderde flink. Goddomme… Zitten we hier als enige op een grote plas water… dreigende lucht nadert snel en er komt bliksem aan. Ik begin hem aardig te knijpen.

We bereiken eindelijk de punt van het grote eiland en blijven dicht bij de kant. Als het echt erg wordt kunnen we altijd nog aan land gaan. Nu we links afslaan hebben we de wind in onze rug… Goh, dat is lekker! We peddelen nu rustiger en kunnen ook genieten van de omgeving. De wind gaat liggen en de zon breekt door. Geen golven meer… Jeetje, wat een verschil! Dit bevalt me stukken beter!

Het is wel verder dan we dachten. Al die eilanden lijken wel op elkaar en we waren dan ook best blij toen we een bekend huis zagen. Nu weer linksaf en we gaan richting huis. We zijn op drie kwart van het rondje. Wel weer wind tegen maar minder dan eerder. Als we langs het visarend nest varen, hangt ze dreigend boven ons, boos schreeuwend. Best spannend want je weet niet wat ze gaat doen natuurlijk. Haha.

We varen rustig verder, door rietkragen, onder de kleine brug door… Zo vredig. Maar… De donkere wolken beginnen ons weer in te halen. We zetten nog even het tempo bij en ‘de laatste loodjes’ wegen zeker zwaar. Maar we hebben het gehaald! Het universum was ons goed gezind en heeft de storm voornamelijk rond ons heen geleid na de eerste krachtmeting. We strompelen de kant op… Ik kijk op de klok en wat blijkt... We hebben bijna 4 uur gepeddeld!
Nog even zwemmen voor we de boot opruimen, tot een volgende keer! Mits het mooi weer is en niet zo hard waait! 😉

Dit was een grotere relatietest dan het bekende Ikea kastje!

WE DID IT! 💖 EN een koud biertje is dik verdiend!